Elke winter stond hij weer op het ijs. Maar deze winter was het vrij raar, op de grootste ijsbaan was vrij weinig volk. Raar. Ach, meer plek voor hem om te schaatsen hoewel hij hier bijna altijd nieuwe vrienden maakte. Rustig bewoog hij zich over het ijs heen en luisterde naar de muziek die uit de boxen klonk. 'And in the winter gets cold en vogue with your skin out, The city of sin is a pity on a whim, Good girls gone bad, the cities filled with them.' Een lied dat hij zowat vanbuiten kende. Matthias had al wa varat gemaakt op de schaatsbaan en zigzagde tussen de weinige mensen die er waren. In een flits lag er iemand voor hem op de grond. Stoppen kon hij niet meer. Dus hij duwde zich krachtig af tegen de grond en vloog zo over degene die gevallen was. Nu alleen het landen nog. Zou hoogstwaarschijnlijk wat pijnlijk gaan verlopen. En ja hoor. Toen hij weer op het ijs terecht kwam schoot zijn schaats tegen de andere en sloeg hij overkop en belande pijnlijk op het ijs. Oke, hij had zich dus gesneden aan zijn schaats dat was wel te zien aan de snee op zijn hand. Ach als het dat maar was.

Langzaam schaatste Alice over het ijs, probeerde haar evenwicht te bewaren. Haar vader stond breed grijnzend bij de hekken, ze begreep niet waarom hij haar hier mee naar toe had genomen. Nog nooit eerder had ze op het ijs geschaatst, niet dat het in de winter in Italië nooit vroor. Maar toch, daar schaatsten ze niet. Onmerkbaar schudde ze haar hoofd, haar vader wenkte het haar. Met enige moeite wist ze de hekken te bereiken. "Ik moet naar een mogelijke klant, pas goed op. En haal hier maar wat drinken van als je straks klaar bent." zei hij, drukte haar een biljetje van twintig in haar verkleumde handen. Ze glimlachte even naar hem en stak kort haar hand op voor ze weer weg schaatste. Het briefje stopte ze in haar zak, ze snapte niet waarom hij haar zo veel gaf. Haar moeder zou haar hooguit twee euro toe gestopt hebben, maar ja het was hier allemaal zo anders. Langzaam schaatste ze verder, hoe het precies kwam wist ze niet. Voor ze het in de gaten had lag ze languit op het ijs, ze vloekte binnensmonds. Wou overeind komen toen ze een jongen op haar af zag komen, automatisch kromp ze in elkaar. De jongen sprong over haar heen, verbijsterd krabbelde ze overeind ging bijna weer onder uit maar hervond haar evenwicht. Voorzichtig schaatste ze op de jongen af, die over de kop was gevlogen. "Het spijt me. Gaat het een beetje?" vroeg ze keek hem bezorgd aan.

Matthias zat dus nu lekker op zijn kont op het ijs en staarde was gedesoriënteert naar voren. Kort keek hij naar zijn bloedende hand en haalde zijn schouders even op. Wat verderop zag hij dat meisje naar hem toekomen, dat ene meisje waar hij was overgesprongen. Hij duwde zich pijnlijk weer recht en keek haar kalmpjes aan. Kwaad was hij niet op haar. Waarom? Omdat zij was gevallen, dat kon hem ook gebeuren. "Het spijt me. Gaat het een beetje?" 'Ach, ik heb al erger meegemaakt hoor. En maakt niet uit. Kan iedereen wel is gebeuren toch?'Kalm glimlachte hij naar haar en bekeek haar even. 'Lukt het schaatsen eigenlijk een beetje?' Vroeg hij vriendelijk aan haar en streek even door zijn haar. Zijn hoofd deed wel wat zeer, maar echt veel kon hij daar niet aan doen op het moment.

[Sorry was een tijdje weg]

Alice had er nooit echt moeite gehad om mensen aan te spreken, hoe het precies kwam wist ze niet. Misschien zat het in haar gene, misschien kwam het door de manier waarop haar moeder haar had opgevoed. De jongen duwde zich weer recht, onderzoekend nam ze hem in zich op. Wierp een korte blik op zijn bebloede hand, daar moest hij eigenlijk even naar late kijken. 'Ach, ik heb al erger meegemaakt hoor. En maakt niet uit. Kan iedereen wel is gebeuren toch?' zei de jongen kalm, waarna hij naar haar glimlachte. Ze glimlachte terug, streek een blonde pluk achter haar oor. Lukt het schaatsen eigenlijk een beetje?' vroeg de jongen vriendelijk, ze haalde grijnzend har schouders op. "Ik kom vooruit dat is iets, maar volgens mij is het niet echt iets voor mij." zei ze. "Misschien moet je even naar je hand laten kijken." zei ze rustig. "Ik ben trouwens Alice." zei ze na een korte stilte, het kon geen kwaad hier wat mensen te leren kennen. Tot nu toe kende ze enkel haar vader, en de schoonmaakster van hun appartement. Ze had grote ogen van verbazing op gezet toen de jonge vrouw bij hun voor de deur had gestaan en had gezegd dat ze kwam schoonmaken. Vroeger hadden ze dat altijd zelf moeten doen, het was voor haar vreemd om te zien dat plots iemand anders dat deed. Onmerkbaar schudde ze haar hoofd, er was hier zoveel vreemd.

'Ach het is maar een schrammetje, niets ergs. Ik ben Matthias.'Zei hij vriendelijk tegen haar en glimlachte eventjes. Kort kraakte hij zijn vingers even en wreef even over zijn kop. 'Misschien kan ik het je leren als je wilt?' Vroeg hij rustig aan haar en glimlachte even. Kort taste hij in zijn zak naar een zakdoek en die bond hij wat onhandig om zijn hand. Iets in hem vertelde dat ze niet van hier was. Gewoon al het feit dat ze niet kon schaatsen maakte het raar. Want iedereen kon hier zowat schaatsen. Maar ja veel maakte het niet uit voor hem. Zolang hij nu maar even iemand had om mee te praten ofzo. Daarvoor kwam hij ook naar hier elk jaar. Even geeuwde de jongen kort maar dan keek hij haar weer met die kalme blik aan.

'Ach het is maar een schrammetje, niets ergs. Ik ben Matthias.' zei de jongen vriendelijk tegen haar, ze glimlachte naar hem. Liet haar ogen voor een moment over de schaatsbaan dwalen, het was verbazend hoe veel mensen er waren. Allemaal bewogen ze zich zonder enige moeite voort over het gladde opper vlakte. Op het moment dat ze had geschaatst had ze zich ongelooflijk lomp en onhandig gevoeld. Terwijl ze dat helemaal niet had als ze vaste grond onder haar voeten had, onmerkbaar schudde ze haar hoofd. 'Misschien kan ik het je leren als je wilt?' vroeg de jongen haar, een glimlach gleed over haar gezicht. "Oké, al denk ik dat ik een vreselijke leerling ben." voegde ze er grijnzend aan toe. Wierp een korte blik op de hand van de jongen, hij had een zakdoek gepakt en die er wat onhandig om heen gebonden. Ze schudde haar hoofd, pakte zijn hand en bond de zakdoek er goed omheen. Zodat de wond dichtgedrukt werd, ze liet zijn hand weer los. Keek hem glimlachend aan, besefte dat het hier misschien vreemd was. Matthias kende haar niet eens, maar ze kon hem toch ook niet zo door laten lopen. Ach, wat maakte het eigenlijk ook uit. "Dit is de eerste keer dat ik op schaatsen sta, maar dat had je vast al in de gaten?" merkte ze grijnzend op.

'Dankje, en dat had ik inderdaad al in de gaten. Maar we zullen eens een keer beginnen. Je kan al recht staan dus das het belangrijkste nu. Een van de hoofdzaken tijdens schaatsen is dus je evenwicht houden.' Zei hij kalmjes tegen haar. Dan schaatste hij juist op de kop een meter verder en draaide zich dan weer naar haar om. 'Kijk, schaatsen is al stappen, gewoon glijden over de grond. Probeer maar tot hier te komen, ik vang je wel op als het moet.' Zei hij en zakte al wat door zijn knieën om de eventuele klap op te vangen moest ze toch gaan vallen. Iemand leren schaatsen kon geen kwaad. Hij herinnerde zich zijn eerste dag op het ijs, het ging niet meteen goed. Maar hij had het wel geleerd. Dus dat was iets goed voor hem.

'Dankje, en dat had ik inderdaad al in de gaten. Maar we zullen eens een keer beginnen. Je kan al recht staan dus das het belangrijkste nu. Een van de hoofdzaken tijdens schaatsen is dus je evenwicht houden.' zei de jongen, het viel haar op dat hij alles wat hij zei met dezelfde kalme ton in zijn stem deed. Onmerkbaar schudde ze haar hoofd, zag dat hij ongeveer een meter bij haar vandaan schaatste en zich vervolgens weer naar hem om draaide. 'Kijk, schaatsen is al stappen, gewoon glijden over de grond. Probeer maar tot hier te komen, ik vang je wel op als het moet.' zei hij, een glimlach gleed over Alice haar lippen. Het was vreemd om grond onder je voeten te hebben, waar je geen grip op had. Langzaam schaatste ze op Matthias af, bijna ging ze onderuit toen de punt van haar ene schaats de andere raakte. Nog net wist ze haar evenwicht te bewaren, vlak voor Matthias hield ze stil. "Ik ben niet gevallen, niet echt tenminste." zei ze grijnzend tegen hem, wachtte geduldig af tot hij verder zou gaan.

Hij grijnsde even. 'Dat ging al goed. Probeer je voeten onder controle te houden.' Rustig ging hij achter haar staan. 'Geen zorgen nu. Ik ga nu schaatsen, maar laat je gewoon mee varen en probeer mee te doen met je benen.' Rustig legde hij een arm om haar maag heen en deed dat ook met zijn andere arm zodat hij haar mee kon trekken naar achter. Rustig zette hij zich af en begon rustig naar achter te schaatsen samen met haar. Dit was gewoon een manier van vertrouwen op jezelf dat je het ook blindelings kon. Hij vond het wel grappig dat hij nu de leerkracht was in plaats van de leerling. Want dat was immers wat hij gewend was, en al zeker in zijn wereld. Hij moest alles opvolgen wat zijn opdracht gever hem beval of leerde. Hij had moeten leren omgaan met de camera, eveneens als met de pers.

'Dat ging al goed. Probeer je voeten onder controle te houden.' zei Matthias, grijnsde naar haar. Tot haar verbazing ging hij achter haar staan, ze wierp een blik over haar schouder keek hem een moment vragend aan. 'Geen zorgen nu. Ik ga nu schaatsen, maar laat je gewoon mee varen en probeer mee te doen met je benen.' zei hij, Alice schrok lichtelijk toen ze plots zijn armen om haar middel voelde. Direct ontspande ze zich weer, ze vertrouwde Matthias. Hij begon achteruit te schaatsen, trok haar met zich mee. Zoals hij had gezegd, probeerde ze mee te schaatsen. In het begin slaagde ze er niet echt in, maar na een tijdje merkte ze dat ze haar benen onder controle kon krijgen. Het was vreemd om achteruit te schaatsen, het was dat Matthias achter haar stond anders was ze waarschijnlijk allang om gevallen. Onmerkbaar schudde ze haar hoofd, een kleine glimlach gleed over haar lippen. Het lukte haar, welles waar met Matthias zijn hulp. Maar toch. "Je bent een goede leraar." merkte ze grijnzend op.

'En jij een goede leerling, niet schrikken, ik laat je los.' Toen het vlot ging liet hij haar los en bleef gewoon de hele tijd achter haar schaatsen. Rustiig ging hij dan achter haar vandaan en schaatste naast haar mee. Ze deed het alleen. Achteruit lukte al, nu nog vooruit. Hopelijk zou dat even makkelijk gaan als achteruit. Uiteindelijk ging hij weer voor haar staan en trok haar nog net op tijd naar zich toe voor ze tegen de persoon achter haar aan knalde. Met een korte grijns keek hij haar aan. 'In het vervolg wel achterom kijken hoor.' Zei hij lachend. Matthias had het niet door dat hij haar hand nog steeds vast had, toen iemand wat verder naar Alice floot keek hij even op en snoof. Meteen daarna ging zijn blik naar hun handen, waardoor hij die van haar meteen loste en hij zijn blik op het ijs vestigde.

'En jij een goede leerling, niet schrikken, ik laat je los.' hoorde ze Matthias zeggen, merkte dat hij haar los liet. Waardoor ze nu alleen verder schaatste, het ging haar makkelijker af dan in het begin. Ze grijnsde. Matthias was naast haar komen staan, schaatste met haar mee. Op een gegeven moment stond hij weer voor haar,t rok haar naar zich toe. Om te voorkomen dat ze op de persoon achter zich knalde. "Dank je." zei ze glimlachend tegen hem. 'In het vervolg wel achterom kijken hoor.' merkte Matthias lachend op. "Dat zal ik doen." antwoorden ze lachend, ze keek naar haar hand die in die van Matthias lag. Hij leek niet in de gaten te hebben dat hij de hare nog vast heb, tot iemand naar haar floot. Ze keek even op, zag een jongen een eindje bij haar vandaan staan. Onmerkbaar schudde haar hoofd richtte haar blik op Matthias die haar hand direct los had gelaten, ze glimlachte even naar hem. Al wist ze vrij zeker dat hij dit niet zag, aangezien hij zijn blik op het ijs had gericht. "Ga je me ook nog leren hoe ik vooruit moet schaatsen of blijf je de rest van de dag naar het ijs staren." zei ze plagend, probeerde zijn blik te vangen.

Matthias staarde nog steeds naar het ijs, maar bij haar woorden keek hij meteen op en zette een grimas op. Kalmpjes nam hij haar hand vast. 'Ik ga nu zachtjes achteruit gaan, en jij gaat gewoon weer mee met je benen, alleen wel in de andere richting want anders knallen we op elkaar.' Zei hij droogjes en duwde zich dan zachtjes achteruit en begon weer te schaatsen. De mensen die hem zagen aankomen gingen rustig uit de weg. Zoals het hoorde. Niemand waarop hij kon knallen.


[Damn, echt inspiloos sorry]

Al direct naar haar woorden keek Matthias op, zette en grimas op. Alice grijnsde naar hem, merkte dat hij haar hand vast pakte. Vanuit haar ooghoeken keek ze naar de jongen die zonet naar hen gefloten had, maar deze hield zich dit keer stil. 'Ik ga nu zachtjes achteruit gaan, en jij gaat gewoon weer mee met je benen, alleen wel in de andere richting want anders knallen we op elkaar.' zei hij, Alice knikt langzaam. Deed wat hij had gezegd dat ze moest doen, langzamerhand begon ze te merken dat ze haar benen steeds meer onder controle kreeg. Al voelde ze zich nog altijd vreselijk onhandig als ze zich met Matthias vergeleek, hij stond een stuk steviger op het ijs dan zij. Daarbij kwam dat het idee dat ze op bevroren water stond haar niet een erg prettig gevoel gaf, het klopte simpelweg niet. Niet dat ze nog nooit ijs had gezien, ze had er alleen nog nooit opgestaan. Dat had niet gekund, het ijs zou het niet hebben gehouden. Meestal was het maar een flinter dun laagje met sneeuw er op. Als je daar op ging staan, dan bezegelde je je eigen lot. Gaf je je leven een tragisch einde, onmerkbaar schudde ze haar hoofd. "Schaats je elk jaar?" vroeg ze na een korte aarzeling aan Matthias.