Enorme wolken dreven door de lucht, door hun witte kleur staken ze sterk af tegen de strak blauwe lucht. Alice trok een bedenkelijk gezicht, richtte haar blik op het pad voor zich. De grond was bedekt met een flinter dun laagje sneeuw, dat kraakte onder haar schoenen. Voor een moment staarde ze naar de afgetrapte neuzen van haar sneaker's, een glimlach gleed over haar lippen. Onmerkbaar schudde ze haar hoofd, liet haar blik door het park dwalen het was vrij druk. Mensen slenterde langzaam over de lange paden, sommige waren zo druk in gesprek dat ze nauwelijks om zich heen keken. Andere liepen net als haar alleen en genoten van de omgeving. Al was dat bij haar niet het geval, oké ze moest toe geven het was hier best mooi. Maar ze miste het Italiaanse landschap te zeer om dit toe te kunnen geven. Ze voelde zich hier als een vis op het droge, ze hoorde hier niet. Iedereen was zo anders, bijna alle mensen die ze tot nu toe had gezien ging gekleed in dure merk kleding. Van de meeste merken had ze tot ze hier kwam wonen nog nooit gehoord. Vroeger had ze nooit genoeg geld voor dat soort dingen gehad, al had ze daar nooit echt problemen mee gehad. Nu viel ze met haar merk loze kleding totaal buiten boord, terwijl ze er vroeger altijd bij had gehoord. Op haar oude school had iedereen er zo bij gelopen en hier? Hier liepen ze allemaal in kleding waar haar vriendinnen niet eens over durfde te dromen. En zij, Alice Cielo kon dit nu opeens allemaal kopen. Nooit had ze verwacht dat haar vader één of andere rijke kunstenaar in New York was. Totaal verbijsterd had ze voor het enorme appartementen complecs gestaan. Nog verbaasder was ze geweest toen haar vader er nog steeds scheen te wonen, hij had haar omhelst. Langzaam schudde Alice haar hoofd, in het begin was ze vrij afstandelijk geweest. Tot hij haar vertelde dat hij nooit die brief had gekregen, hij was pas van haar bestaan te weten gekomen toen haar moeder hem een maand geleden een mail had gestuurd. Waarin ze hem over haar had verteld en een foto had mee gestuurd. Al snel was Alice tot de conclusie gekomen, dat haar moeder deze ontmoeting al in het begin van haar ziekte had geregeld. Een zucht verliet Alice haar keel, ze sloot een moment haar ogen. Verdrong de gedachten, en liep langzaam verder. Haar handen waren verkleumd van de kou, misschien dat ze zo even ergens iets warms moest gaan drinken. Daarna kon ze nog even de stad in gaan, om wat nieuwe kleren te kopen. Haar vader had haar gezegd dat ze niet al te lang in haar oude kleding moest blijven rond lopen.

Rose Dawson, een meisje van achttien jaar met een lichte huid en golvend haar, liep door het park. Het was winter, wat deels te merken was aan het dunne laagje sneeuw dat onder Rose haar stiletto’s knerpten, en de lucht voelde erg koud aan tegen de huid van Rose die veel warmer was dan de koude lucht eromheen. Een gezond roze kleurtje verspreidde zich over haar wangen terwijl Rose verder over de lange paden van het park liep. Ze viel niet al te veel op, net als bijna ieder ander persoon in dit gedeelte van New York droeg ze veel dure merkkleding en zag ze er verzorgd uit, wat haar bijna begon te irriteren. Ze wilde herkend worden door mensen, beroemd zijn. Een topmodel worden. Een zucht verliet haar keel en voor een moment keek Rose naar de met sneeuw bezaaide grond. Het leek op een wit tapijt in de buitenlucht. Snel keek ze weer voor zich en liep ze verder. Na een korte tijd keek Rose even om zich heen. Haar blik viel op een meisje met mooi en lang blond haar, het meisje viel meer op dan andere personen in het park. Het kwam door de kledingstyle van het meisje, ze droeg afgetrapte sneakers en onbekende merkkleding of, het waarschijnlijkst, geen merkkleding. Rose keek nieuwsgierig naar het meisje, ze was vast nieuw. Rose glimlachte even, zijzelf was ook nieuw dus had ze iets met het meisje gemeen. Zelfverzekerd liep Rose naar het meisje toe en ook nu maakte haar stiletto’s een knerpend en tikkend geluid door de sneeuw op de stenen van het wandelpad. Al snel stond Rose naast het meisje. Een voorzichtige glimlach sierde haar gezicht. ‘Hoi,’ begroette Rose het meisje. Even bekeek Rose haar en kwam ze tot de conclusie dat het meisje ongeveer net zo oud was als zijzelf. Al gauw richtte Rose weer beleefd haar blik op het gezicht van het meisje…

Alice was weer blijven staan, staarde zwijgend voor zich uit. Ze voelde zich als een vis op het drogen, ze hoorde hier niet. Toch had ze weinig keus, in Italië kon ze niet meer verder leven. Haar oom en tante waren niet van plan geweest haar voogdij op zich te nemen. Ook haar moeder had dat niet gewild, ze hadden het met zijn vieren goed gehad op de boerderij. Maar ze voelde ze zich niet nauw met hun verbonden, en ze had geen geld om op zich zelf te wonen. Al was dat nu een ander verhaal, langzaam schudde ze haar hoofd. Ze zou hier vast wel wennen, al dacht ze niet dat ze ooit meer van dit land zou houden dan van haar eigen land. Daar hoorde ze thuis, niet hier. Onmerkbaar schudde ze haar hoofd, speelde met het kettinkje om haar net. Ze hoefde het kleine amulet niet te openen om de foto te zien, die kon ze zich zonder enige moeite voor de geest halen. Op dit moment had ze er ook helemaal geen behoefte aan, ze wou niet constant aan haar moeder denken. Ze miste haar en wou niet constante gekweld worden met herinneringen. Een zucht verliet haar keel, het gekraak van de sneeuw en het getik van hakken op het pad deed haar op kijken. Een meisje van ongeveer haar eigen leeftijd liep op haar af, ze zag er uit als alle andere mensen in het park. Weer iets waardoor Alice het gevoel had dat ze totaal buiten de boot viel. Een voorzichtige glimlach sierde het gezicht van het meisje dat op haar af was gestapt. ‘Hoi,’ begroette het meisje haar. Alice glimlachte vriendelijk naar haar. "Hoi." zei ze, stak haar handen diep in de zakken van haar spijkerbroek. In de hoop weer enig gevoel te krijgen in haar verkleumde vingers. "Ik ben Alice." zei ze glimlachend.